Γνωριμία δύο γατών στο σπίτι

Η συμβίωση οικόσιτων γατών και ανθρώπων ξεκίνησε περίπου πριν από 10.000 χρόνια ως αμοιβαία επωφελής σχέση: οι γάτες έλεγχαν τα τρωκτικά κοντά στα χωράφια και στις αποθήκες σιτηρών. Σε αντίθεση με τα περισσότερα εξημερωμένα ζώα, η εξημέρωση της γάτας δεν απαίτησε μεγάλες γενετικές αλλαγές — η έμφυτη συμπεριφορά και τα κυνηγετικά της ένστικτα έμειναν σχεδόν ανέγγιχτα. Η σύγχρονη γάτα του σπιτιού διατηρεί σε μεγάλο βαθμό τις συνήθειες του άγριου προγόνου της, της αφρικανικής αγριόγατας, που εξελίχθηκε ως μοναχικός κυνηγός ο οποίος υπερασπίζεται την επικράτειά του και αποφεύγει τις άμεσες μάχες για να μην τραυματιστεί.

Στα σημερινά αστικά περιβάλλοντα, η συντριπτική πλειονότητα των γατών ζει μέσα στους κλειστούς χώρους ενός διαμερίσματος. Για τα ζώα αυτό δημιουργεί σοβαρή σύγκρουση με τη φύση τους: ο περιορισμένος χώρος τους στερεί τους φυσικούς τρόπους να ελέγχουν την επικράτειά τους και να κρατούν απόσταση από τους ξένους.

Στην πράξη των κτηνιάτρων που ειδικεύονται στη συμπεριφορά των ζώων, περίπου το ένα τέταρτο όλων των περιστατικών αφορά συγκρούσεις μεταξύ γατών που ζουν στο ίδιο σπίτι. Είναι κρίσιμο να σημειωθεί ότι στις περισσότερες περιπτώσεις η αιτία μιας παρατεταμένης σύγκρουσης είναι η λανθασμένη εισαγωγή μιας νέας γάτας σε επικράτεια όπου ήδη ζει μια γάτα.

Η κατανόηση του πώς σκέφτονται οι γάτες, πώς αντιδρά ο οργανισμός τους στο άγχος και πώς χτίζουν σχέσεις μεταξύ τους είναι καθοριστική για μια επιτυχημένη γνωριμία. Τα λάθη στα πρώτα στάδια οδηγούν σε επίμονα προβλήματα συμπεριφοράς (επιθετικότητα, ούρηση έξω από την τουαλέτα) και σε σοβαρές σωματικές ασθένειες που προκύπτουν από τη συνεχή νευρική ένταση.

Αντίθετα με τον δημοφιλή μύθο ότι οι γάτες είναι πάντα μοναχικές, στην πραγματικότητα έχουν μεγάλη ευελιξία στον τρόπο που κοινωνικοποιούνται. Οι γάτες πράγματι μπορούν να επιβιώσουν μόνες όταν η τροφή είναι λίγη, αλλά όταν οι πόροι αφθονούν, μπορούν να σχηματίσουν σύνθετες κοινωνικές ομάδες — αποικίες.

Ο πυρήνας μιας τέτοιας ομάδας βασίζεται πάντα στη μητρική συγγένεια: την καρδιά της αποικίας αποτελούν μητέρες, κόρες και αδελφές. Ενώνονται για να μεγαλώσουν τα γατάκια, να υπερασπιστούν την επικράτεια και να ελέγχουν τις πηγές τροφής. Τα θηλυκά της ομάδας συνεργάζονται υπέροχα: καθαρίζουν, φυλάνε και ακόμα θηλάζουν τα γατάκια η μία της άλλης. Χάρη σε αυτό τα γατάκια αναπτύσσονται πιο γρήγορα και γίνονται ανεξάρτητα κατά μέσο όρο 10 μέρες νωρίτερα από τα γατάκια που μεγαλώνουν με μοναχικές μητέρες.

Μέσα στην ομάδα τους, οι γάτες διαλέγουν τις δικές τους «καλύτερες φίλες»: κοιμούνται κολλημένες η μία στην άλλη και ανταλλάσσουν τακτικά φιλικούς χαιρετισμούς. Όμως η κοινωνία των γατών δεν είναι ομοιόμορφη: κάποια ζώα μπορεί να αποφεύγουν το ένα το άλλο, δημιουργώντας ένα σύνθετο δίκτυο συμπαθειών και αντιπαθειών. Σε ομάδες μη στειρωμένων ζώων τα αρσενικά τείνουν να αποφεύγουν περισσότερο το ένα το άλλο λόγω ανταγωνισμού, αλλά μετά τη στείρωση το φύλο δεν παίζει πια μεγάλο ρόλο στην επιλογή φίλου. Για τις καλές σχέσεις μετρούν περισσότερο η συγγένεια αίματος και το αν οι γάτες μεγάλωσαν μαζί από μικρές.

Η υπεράσπιση του σπιτιού από τους ξένους είναι βασικό ένστικτο. Η εμφάνιση ενός άγνωστου ζώου στο διαμέρισμα προκαλεί πάντα ανησυχία και συχνά επιθετικότητα από τη γάτα που ήδη ζει εκεί, γιατί οι γάτες ξεχωρίζουν τους «δικούς» τους από τους «ξένους» κυρίως από τη μυρωδιά.

Οι γάτες που ζουν ειρηνικά μαζί τρίβονται συνεχώς η μία στην άλλη με τα πλευρά, το κεφάλι και την ουρά. Σε αυτό το ευχάριστο τελετουργικό ανταλλάσσουν ενεργά φερομόνες και εκκρίσεις από αδένες στο πρόσωπο και ανάμεσα στα μαξιλαράκια των ποδιών. Μαζί με το συνεχές αμοιβαίο μύρισμα, αυτό δημιουργεί μια μοναδική «κοινή μυρωδιά της ομάδας», που είναι το κύριο σήμα ασφάλειάς τους.

Όταν μια νέα γάτα με εντελώς ξένη μυρωδιά έρχεται στο σπίτι, η γάτα που ήδη ζει εκεί το αντιλαμβάνεται ως εισβολή και άμεση απειλή για το σπίτι της. Ακόμα κι αν η δική σας γάτα μόλις γύρισε από μια σύντομη επίσκεψη στον κτηνίατρο μυρίζοντας φάρμακα, οι άλλες γάτες του σπιτιού μπορεί να μην την αναγνωρίσουν και να της επιτεθούν.

Ο τρόπος που οι γάτες εκφράζουν επιθετικότητα εξαρτάται πολύ από τον αριθμό των ζώων στο σπίτι. Αν μια γάτα ζει μόνη της, είναι πιο πιθανό να δαγκώνει ή να γρατζουνά τους ιδιοκτήτες της — αφού οι άνθρωποι είναι η μόνη πηγή επαφής και παιχνιδιού, η παιχνιδιάρικη επιθετικότητα ή η επιθετικότητα από φόβο στρέφεται στους ανθρώπους.

Αν στο σπίτι ζουν αρκετές γάτες, το επίπεδο της κρυφής έντασης είναι συνήθως υψηλότερο και η επιθετικότητα στρέφεται σε άλλες γάτες: αυτιά κολλημένα πίσω, φυσήματα, δυνατά ουρλιαχτά, κλείσιμο περασμάτων και προσπάθεια να αποφεύγουν η μία το βλέμμα της άλλης. Όσο περισσότερες οι γάτες, τόσο μεγαλύτερος ο ανταγωνισμός για φαγητό, τουαλέτες και προσοχή, κάτι που απαιτεί από τον ιδιοκτήτη να μοιράσει πολύ προσεκτικά τον χώρο του σπιτιού.

Κριτήρια για την επιλογή δεύτερης γάτας: πώς να μειώσετε τον κίνδυνο σύγκρουσης. Μια επιτυχημένη γνωριμία ξεκινά πριν ακόμα φέρετε το νέο κατοικίδιο στο σπίτι. Οι κτηνίατροι συμβουλεύουν έντονα να μην παίρνετε νέο κατοικίδιο αν η πρώτη σας γάτα είναι ήδη ηλικιωμένη ή πάσχει από χρόνια ασθένεια — το άγχος από την εμφάνιση ενός θορυβώδους νέου ανταγωνιστή μπορεί να επιδεινώσει σοβαρά την υγεία της.

Στην επιλογή νέου συντρόφου λάβετε υπόψη: ηλικία και ιδιοσυγκρασία (μια ενήλικη γάτα τα πάει καλύτερα με ζώο παρόμοιας ιδιοσυγκρασίας· τα γατάκια προσαρμόζονται πιο εύκολα σε ηλικία 2-9 εβδομάδων)· συγγένεια και υιοθεσία σε ζευγάρι (ένα αδελφάκι και μια αδελφούλα ή ένα ήδη δεμένο ζευγάρι από καταφύγιο μειώνουν δραστικά τον κίνδυνο σύγκρουσης — έχουν ήδη κοινή μυρωδιά και δεσμό)· δοκιμαστική περίοδος (φιλοξενία πριν την υιοθεσία) — πολλά καταφύγια προσφέρουν προσωρινή φιλοξενία ώστε να αξιολογήσετε τη συμβατότητα πριν από την τελική απόφαση.

Μια αποτυχημένη γνωριμία και ένας κρυφός πόλεμος για την επικράτεια επιβαρύνουν σοβαρά τον οργανισμό και των δύο ζώων. Ο κρυφός ανταγωνισμός προκαλεί κατάσταση χρόνιου άγχους που βλάπτει την υγεία.

Όταν μια γάτα αισθάνεται απειλή, ο εγκέφαλός της στέλνει σήμα στα συστήματα που ελέγχουν το άγχος (υποθάλαμος, υπόφυση και επινεφρίδια) και ενεργοποιεί επίσης το συμπαθητικό νευρικό σύστημα. Κανονικά, σε ένα ξαφνικό τρόμο, τα επινεφρίδια απελευθερώνουν την ορμόνη κορτιζόλη, δίνοντας στον οργανισμό ώθηση ενέργειας για να εκτελέσει το ένστικτο «μάχη ή φυγή».

Αν όμως μια γάτα είναι εγκλωβισμένη σε ένα διαμέρισμα με εχθρικό συγκάτοικο, δεν μπορεί να φύγει. Η αδυναμία να ξεφύγει από την απειλή μετατρέπει τον συνηθισμένο φόβο σε τοξικό, ατελείωτο άγχος. Το νευρικό σύστημα μένει συνεχώς υπερδιεγερμένο και τα επινεφρίδια εξαντλούνται και σταματούν να αντιδρούν φυσιολογικά. Μελέτες στον εγκέφαλο γατών με χρόνιο άγχος δείχνουν μεγάλες αλλαγές στην παραγωγή κατεχολαμινών, που ευθύνονται για το άγχος.

Η ανάλυση τριχών στις γάτες (που επιτρέπει να παρακολουθούνται τα επίπεδα κορτιζόλης για μεγάλο διάστημα) δείχνει ότι τα ζώα που δεν βγαίνουν ποτέ από το διαμέρισμα έχουν ήδη υψηλότερα βασικά επίπεδα άγχους από τις γάτες που βγαίνουν έξω. Ένας κλειστός χώρος από μόνος του κρατά τη γάτα σε ένταση, και η προσθήκη ενός αντιπάλου σε αυτό το περιβάλλον γίνεται συχνά η σταγόνα που ξεχειλίζει το ποτήρι και οδηγεί σε ασθένεια και κακή συμπεριφορά.

Ιδιοπαθής κυστίτιδα της γάτας (FIC) λόγω νευρικής έντασης. Μια κλασική συνέπεια του συνεχούς άγχους από διαμάχες για την επικράτεια είναι η φλεγμονή της ουροδόχου κύστης — μια σύνθετη πάθηση που προκαλείται από δυσλειτουργία του κεντρικού νευρικού συστήματος. Η συνεχής απελευθέρωση ορμονών του στρες κάνει τα τοιχώματα της κύστης υπερβολικά διαπερατά, έτσι τα καυστικά συστατικά των ούρων διεισδύουν βαθύτερα στον ιστό και ερεθίζουν τους υποδοχείς του πόνου. Ως αποτέλεσμα, η γάτα τρέχει συχνά στην τουαλέτα, πονάει σημαντικά και μπορεί να εμφανιστεί αίμα στα ούρα.

Το πιο σημαντικό: όταν μια γάτα αρχίζει να ουρεί στο κρεβάτι ή στα χαλιά του ιδιοκτήτη, αυτό είναι άμεσο αποτέλεσμα πόνου και άγχους — προσπαθεί να αφήσει τη μυρωδιά της στο πιο ασφαλές σημείο που υπάρχει, ένα σημείο που μυρίζει τον αγαπημένο της άνθρωπο. Αυτό δεν είναι με κανέναν τρόπο «εκδίκηση» προς τη νέα γάτα. Στα περισσότερα ζώα τα συμπτώματα της κυστίτιδας υποχωρούν μόνα τους μόλις οι γάτες συμφιλιωθούν ή απομακρυνθεί η πηγή του φόβου.

Πολλοί ιδιοκτήτες σκέφτονται: «Αφού οι γάτες δεν τσακώνονται μέχρι αίματος και δεν πετάνε τρίχες, σίγουρα έγιναν φίλες». Στην πραγματικότητα οι γάτες προτιμούν να λύνουν τις διαφορές τους απλώς αποφεύγοντας η μία την άλλη. Η απουσία καβγάδων συχνά κρύβει βαθιά εχθρότητα που εκδηλώνεται μέσα από παθητική επιθετικότητα και έλεγχο των πόρων.

Έλεγχος πόρων υπάρχει όταν μια γάτα εμποδίζει συστηματικά την άλλη να φτάσει σε πράγματα ζωτικά για αυτήν: ψηλά σημεία (ράφια, δέντρα για γάτες) — οι γάτες ανταγωνίζονται γι' αυτά πιο σκληρά απ' ό,τι για το φαγητό· τουαλέτες — η χρήση της τουαλέτας είναι στιγμή μέγιστης ευαλωτότητας, και αν μια γάτα παραμονεύει την άλλη στην τουαλέτα, είναι μια από τις πιο ισχυρές μορφές ψυχολογικής πίεσης· στενά περάσματα — πόρτες, διάδρομοι, πλατύσκαλα μπροστά σε σκάλες· κοινωνικοί πόροι — η προσοχή του ανθρώπου, το δικαίωμα να κάθεται στην αγκαλιά ή να κοιμάται στο κρεβάτι.

Αν προσέξετε έγκαιρα τα προειδοποιητικά σημάδια, μπορείτε να σταματήσετε μια σύγκρουση πριν βγουν τα νύχια. Ένα τυπικό σενάριο: μία από τις γάτες αρχίζει να ουρεί έξω από την τουαλέτα παρόλο που είναι απολύτως υγιής — ενώ η άλλη γάτα είναι συνεχώς ξαπλωμένη στον διάδρομο, κόβοντας τον δρόμο προς την τουαλέτα. Βοηθά να δημιουργηθεί ένα ξεχωριστό «ασφαλές δωμάτιο» για το φοβισμένο ζώο.

Κλίμακα σημαδιών (από τα λιγότερο προς τα περισσότερο ανησυχητικά): «Το σκληρό βλέμμα» — ένα σταθερό βλέμμα χωρίς ανοιγοκλείσιμο των ματιών προς τα κάτω, στον αντίπαλο, μια ήσυχη μορφή παθητικής επιθετικότητας και πρώιμο σημάδι άγχους. Κλείσιμο διαδρομών — η γάτα ξαπλώνει επίτηδες σε στενά περάσματα· κάνει πως κοιμάται, αλλά η ουρά που τινάζεται νευρικά και τα αυτιά που γυρίζουν σαν ραντάρ δείχνουν ότι ελέγχει την επικράτεια — σημάδι υψηλής κρυφής έντασης. Αναχαίτιση και επιβολή — ο επιτιθέμενος τελειώνει γρήγορα το δικό του φαγητό και μετά κάθεται ακριβώς δίπλα στο μπολ του θύματος, αναγκάζοντάς το να φύγει πεινασμένο, ή φτάνει πάντα πρώτος στον ιδιοκτήτη — ενεργός έλεγχος πόρων. Πάγωμα — η φοβισμένη γάτα παγώνει στη μέση του βήματος όταν βλέπει τον επιτιθέμενο, κολλάει στο πάτωμα και προσπαθεί να φύγει από άλλη διαδρομή — χρόνιος φόβος. Μοιρασιά του χρόνου — οι γάτες κοιμούνται στα ίδια σημεία και χρησιμοποιούν τις ίδιες διαδρομές, αλλά αυστηρά σε διαφορετικές ώρες της ημέρας ώστε να μη συναντιούνται ποτέ — κρυφή αποφυγή. Ανοιχτές απειλές — φυσήματα, δυνατά λαρυγγικά ουρλιαχτά, γρυλίσματα, αυτιά κολλημένα πίσω, τεράστιες κόρες, τρίχωμα σηκωμένο — κρίσιμη επιθετικότητα, ετοιμότητα για μάχη.

Πριν φέρετε τα ζώα πρόσωπο με πρόσωπο, πρέπει να προετοιμάσετε σωστά το σπίτι. Διεθνείς κτηνιατρικοί οργανισμοί έχουν διατυπώσει τους «Πέντε πυλώνες ενός υγιούς περιβάλλοντος για γάτες» — και μόνο η τήρησή τους μειώνει σημαντικά το άγχος.

1. Μια ασφαλής κρυψώνα για κάθε γάτα. Κάθε γάτα χρειάζεται ένα σημείο όπου μπορεί να κρυφτεί από τον κίνδυνο και να ηρεμήσει. Μια ιδανική κρυψώνα είναι ψηλά, επιτρέπει στη γάτα να τεντωθεί σε όλο της το μήκος και έχει δύο εξόδους (ώστε να μην μπορεί κανείς να τη στριμώξει).

2. Διαχωρισμός των βασικών πόρων. Το κύριο λάθος είναι να βάζετε όλα τα μπολ και τις τουαλέτες στη σειρά σε ένα δωμάτιο. Ο κανόνας «αριθμός γατών + 1» πρέπει να ισχύει για τουαλέτες, μπολ και ονυχοδρόμια: για δύο γάτες χρειάζεστε τρεις τουαλέτες, μοιρασμένες σε διαφορετικά δωμάτια, ώστε μια κυρίαρχη γάτα να μην μπορεί να τις ελέγχει όλες μαζί.

3. Ευκαιρία για κυνήγι και παιχνίδι. Το παιχνίδι με ραβδάκια και γρίφους με τροφή βοηθά τις γάτες να εκτονώνουν τη συσσωρευμένη ενέργεια και να ανακουφίζουν τη νευρική ένταση. Το κοινό παιχνίδι βοηθά επίσης πολύ στη διαδικασία της γνωριμίας.

4. Θετική επαφή με τους ανθρώπους. Η γάτα πρέπει πάντα να είναι αυτή που ξεκινά την επαφή. Μην ακινητοποιείτε ποτέ μια γάτα με τη βία και ειδικά μην την πιάνετε από το σβέρκο. Αν το ζώο αντιστέκεται ή είναι σε ένταση, αφήστε το ήσυχο και μην το σηκώνετε.

5. Σεβασμός στη μυρωδιά. Αποφύγετε χημικά καθαριστικά με έντονες μυρωδιές και βγάζετε τα παπούτσια του δρόμου. Δώστε στις γάτες άνετα ονυχοδρόμια για να αφήνουν τα σημάδια μυρωδιάς τους — αυτό τους δίνει την αίσθηση ότι η επικράτεια τους ανήκει.

Η παλιά προσέγγιση «βάλτε απλώς τη νεοφερμένη στο δωμάτιο και αφήστε τες να δουν ποια είναι το αφεντικό» είναι εντελώς λάθος και επικίνδυνη: προκαλεί τεράστια έκρηξη ορμονών του στρες και συχνά οδηγεί τις γάτες να τρομοκρατούνται η μία από την άλλη για χρόνια. Η σύγχρονη προσέγγιση προβλέπει σταδιακή γνωριμία βήμα προς βήμα. Τον ρυθμό της διαδικασίας τον ορίζει πάντα η γάτα που φοβάται περισσότερο.

Βήμα 1: Απομόνωση στη «βάση». Για τη νέα γάτα ετοιμάζεται ένα ξεχωριστό, κλειστό δωμάτιο με δικές της τουαλέτες, μπολ, νερό και ονυχοδρόμιο. Η πόρτα μένει καλά κλειστή και οι γάτες δεν πρέπει να βλέπονται. Η νεοφερμένη μειώνει το άγχος της μετά τη μετακόμιση και αφήνει τη μυρωδιά της νιώθοντας ασφαλής, ενώ η γάτα του σπιτιού καταλαβαίνει ότι υπάρχει ξένος στο σπίτι αλλά η κύρια επικράτειά της μένει ασφαλής.

Βήμα 2: Ανταλλαγή μυρωδιών. Ο ιδιοκτήτης παίρνει ένα καθαρό πανί και χαϊδεύει απαλά με αυτό τα μάγουλα και το πηγούνι της πρώτης γάτας (εκεί απελευθερώνονται καταπραϋντικές φερομόνες) και μετά φέρνει το πανί στο δωμάτιο της νεοφερμένης. Αν η γάτα μυρίσει ήρεμα την άγνωστη μυρωδιά, παίρνει αμέσως την αγαπημένη της λιχουδιά — το ίδιο γίνεται και αντίστροφα. Έτσι δημιουργούνται ευχάριστοι συνειρμοί: η παράξενη, άγνωστη μυρωδιά συνδέεται με νόστιμο φαγητό και παύει να τρομάζει.

Βήμα 3: Ανταλλαγή επικρατειών. Μόλις και οι δύο γάτες αντιδρούν ήρεμα στα πανιά με τη μυρωδιά, ανταλλάσσονται προσωρινά — η νεοφερμένη βγαίνει να εξερευνήσει όλο το σπίτι, ενώ η γάτα του σπιτιού κλείνεται για αυτό το διάστημα στο δωμάτιο της νεοφερμένης. Αυτό είναι καθοριστικό στάδιο για να δημιουργηθεί η κοινή, ανάμεικτη «μυρωδιά της ομάδας» που θα φέρει ειρήνη.

Βήμα 4: Ελεγχόμενη οπτική επαφή. Ανάμεσα στα ζώα μπαίνει ένα διάφανο εμπόδιο (μια ψηλή πόρτα ασφαλείας για μωρά, μια σήτα ή μια πόρτα μισάνοιχτη με γερό στοπ) και δίνεται φαγητό και στις δύο γάτες, από τις δύο πλευρές του εμποδίου, με τα μπολ να πλησιάζουν σταδιακά το εμπόδιο. Αν έστω και μία γάτα σφιχτεί, σταματήσει να τρώει ή διασταλούν οι κόρες της, τα μπολ απομακρύνονται αμέσως.

Βήμα 5: Συνάντηση υπό επίβλεψη χωρίς εμπόδιο. Αν οι γάτες τρώνε και παίζουν ήρεμα μέσα από τη σήτα, το εμπόδιο μπορεί να αφαιρεθεί για πολύ λίγο (5-15 λεπτά), με πολλά παιχνίδια γύρω. Η κύρια δουλειά του ιδιοκτήτη είναι να ξαναχωρίσει τις γάτες σε διαφορετικά δωμάτια πριν προλάβουν να φυσήξουν ή να τσακωθούν. Η διάρκεια των συναντήσεων αυξάνεται σταδιακά μέχρι τα ζώα να συνηθίσουν πλήρως το ένα το άλλο.

Αν κάτι πάει στραβά και οι γάτες δείξουν επιθετικότητα, πρέπει να ενεργήσετε αποφασιστικά:

1. Σταματήστε τη σύγκρουση με ασφάλεια. Μην προσπαθήσετε ποτέ να χωρίσετε γάτες που τσακώνονται με γυμνά χέρια — σε κατάσταση πλήρους διέγερσης μπορεί να σας δαγκώσουν άσχημα. Περάστε ένα κομμάτι χαρτόνι ανάμεσά τους ή ρίξτε πάνω τους μια χοντρή κουβέρτα ώστε να μη βλέπονται πια.

2. Απομονώστε. Χωρίστε αμέσως τις γάτες που τσακώθηκαν σε διαφορετικά δωμάτια και κλείστε τις πόρτες, ώστε να ηρεμήσουν και να επανέλθει το νευρικό τους σύστημα.

3. Λύστε το πρόβλημα. Αναλύστε γιατί έγινε η κατάρρευση: ίσως προχωρήσατε πολύ γρήγορα, δεν υπάρχουν αρκετές τουαλέτες ή οι γάτες δεν έχουν πού να πηδήξουν για να ξεφύγουν από τη σύγκρουση.

Χρήση φερομονών και καταπραϋντικών μέσων. Αν η ένταση ανάμεσα στα ζώα είναι πολύ μεγάλη, αξίζει να χρησιμοποιήσετε ειδικά προϊόντα που επηρεάζουν την αντίληψη της μυρωδιάς από τις γάτες ή φάρμακα.

Υπάρχουν στο εμπόριο δύο βασικοί τύποι προϊόντων με φερομόνες για γάτες.

Ο πρώτος τύπος βοηθά τις γάτες να νιώθουν πιο σίγουρες στην επικράτειά τους (ανάλογο των φερομονών του προσώπου). Λειτουργεί καλά αν μια γάτα άρχισε να μαρκάρει γωνίες με ούρα λόγω άγχους, αλλά λειτουργεί άσχημα για τη συμφιλίωση δύο γατών.

Για την επίλυση συγκρούσεων ανάμεσα σε γάτες που ζουν μαζί χρησιμοποιείται ανάλογο της Cat Appeasing Pheromone — στη φύση την παράγει η γάτα-μητέρα όταν θηλάζει τα γατάκια, ώστε να νιώθουν ασφαλή και να μην τσακώνονται μεταξύ τους. Κλινικές δοκιμές με ειδικούς διαχυτές πρίζας έδειξαν εξαιρετικά αποτελέσματα: σε ενάμιση μήνα χρήσης η συχνότητα και η ένταση των συγκρούσεων μειώθηκαν σημαντικά· η συνεχής φυγή από τη συγκάτοικο μειώθηκε σχεδόν στο μισό· το αποτέλεσμα δεν φαίνεται αμέσως, αλλά γύρω στη 2η-3η εβδομάδα χρήσης. Ακόμα και μετά το κλείσιμο των διαχυτών ύστερα από έναν μήνα χρήσης, οι γάτες συνέχισαν να ζουν ειρηνικά — η φερομόνη τις βοήθησε να χτίσουν νέες, καλές σχέσεις που άντεξαν και χωρίς το προϊόν.

Η πολυετής εμπειρία των κτηνιάτρων που ειδικεύονται στη συμπεριφορά έχει καταλήξει σε μια λίστα με τα κύρια λάθη που πιο συχνά καταστρέφουν τη γνωριμία:

1. «Αφήστε τες να τα βρουν μόνες τους». Οι γάτες δεν ζουν με αυστηρή ιεραρχία αγέλης όπως οι σκύλοι. Η εξαναγκασμένη αναμέτρηση πρόσωπο με πρόσωπο τις κάνει να κλειστούν σε άκαμπτη άμυνα και όχι να «καταλάβουν ποια είναι το αφεντικό».

2. Τιμωρία για το φύσημα. Μη φωνάζετε ποτέ σε μια γάτα, μην τη χτυπάτε και μην τη ψεκάζετε με νερό επειδή φύσηξε σε μια νεοφερμένη. Το φύσημα είναι φυσιολογικό σήμα που σημαίνει «κάνε πίσω, φοβάμαι». Αν τιμωρήσετε μια γάτα για αυτή την προειδοποίηση, θα μάθει να επιτίθεται σιωπηλά και χωρίς προειδοποίηση, και ο φόβος από την τιμωρία θα συνδεθεί με την παρουσία της άλλης γάτας.

3. Τάισμα από δύο μπολ το ένα ακριβώς δίπλα στο άλλο. Αν βάλετε τα μπολ δίπλα δίπλα, οι γάτες θα ανεχτούν η μία την παρουσία της άλλης για χάρη του φαγητού, αλλά μέσα τους θα ζουν τεράστιο άγχος και ένταση.

4. Αγνόηση της ασθένειας. Αν η ενήλικη γάτα σας, φιλική μέχρι τώρα, γίνει ξαφνικά επιθετική προς τους άλλους, φροντίστε να ελέγξει την υγεία της ο κτηνίατρος. Ένας κρυφός πόνος στις αρθρώσεις, η επιδείνωση της όρασης ή προβλήματα με τον θυρεοειδή μπορεί να κάνουν ένα ζώο πολύ ευερέθιστο — η γάτα ξεσπά τον σωματικό της πόνο σε όσους είναι γύρω της και αμύνεται με επιθετικότητα.